The beginning of our story

Όλα ξεκίνησαν μια μέρα  του  Αυγούστου,  μια μέρα που αποτυπώθηκε  στην μνήμη μου βαθιά. Το μελτέμι φυσούσε δυνατά, η θάλασσα  έλαμπε ασημένια κάτω από το δυνατό φως του ήλιου, κι εμείς με την Chiquitita– ένα Φινλανδικό Olson μόλις 29 πόδια – φτάσαμε κουρασμένοι και ανεμοδαρμένοι στο λιμάνι του Αδάμαντα, στη Μήλο. Ήμουν 19 χρονών  και αυτό ήταν το πιο μακρινό μου ταξίδι  με ιστιοπλοικό ως τότε. Πλησιάζαμε στον τσιμεντένιο  ντόκο, θυμάμαι,  όπου ήταν δεμένες μερικές ψαρόβαρκες, ένα μικρό μότοργιωτ  και ένα  ιστιοπλοϊκό με γαλλική σημαία, στο δικό μας μέγεθος περίπου. Όρθια πάνω στην κουβέρτα του, μια  γυναίκα με κοντοκουρεμένα άσπρα μαλλιά  παρακολουθούσε το φουντάρισμά μας και μόλις μας είδε να κάνουμε ανάποδα, πήδηξε έξω στην προβλήτα και μας βοήθησε να δέσουμε. Με  έμπειρες κινήσεις πέρασε την πριμάτσα γύρω από την μπίντα και μου την ξαναπέταξε πίςω να την δέσω μπεντένι. Ηταν  όμορφη, μικροκαμωμένη, με βαθύ γαλανό  βλέμμα και γλυκό χαμόγελο. Την ευχαρίστησα: -«Merci beaucoup»  και εκείνη  απάντησε: -«Avec plaisir cherie! D‘ou venez vous? Έμεινα αμίλητη. «Χαμένα  τα χρόνια μου  στο Ινστιτούτο  και τα ιδιαίτερα», μουρμούρησα. Πήρα μια βαθιά ανάσα και της απάντησα στην γλώσσα της. – «Ερχόμαστε από την Σέριφο, από το Βαθύ. Συγνώμη, δεν μιλάω γαλλικά, δηλαδή δεν έχω μιλήσει  παρά μόνο στο σχολείο» συμπλήρωσα.  – «Από ότι ακούω μιλάς καλά.  Με λένε Sandrine»  είπε και μου έτεινε το χέρι. -«Είμαστε σχεδόν συνονόματες. Το όνομά μου είναι Sandri....

Read More