Πέμπτη 17 Αυγούστου – Πρωινό με την Βαλεντίν – Η πανοπλία του αστακού 08.30 15°48’S 146°09’W Anse Amyot, Toaou, Tuamotus Πέρασε και το δεύτερο βράδυ στο αγγυροβόλιο του Toau, υπέροχο, χωρίς καθόλου swell και μετά από τόσο κούνημα που ζήσαμε τις νύχτες στις Μαρκίζες φαίνεται σαν όνειρο. Τρώμε πρωινό και πηγαίνουμε στην Βαλεντίν που μας περιμένει για καφέ. Όμως, όταν φτάνουμε στην όμορφη καλύβα πάνω στο νερό, στο εστιατόριο δηλαδή, εκείνη και ο Γκαστόν έχουν ήδη στρώσει τραπέζι και μάλιστα λουκούλειο: coconut bread, μαρμελάδα, βούτυρο, poisson cru (ωμό φιλέτο τόνου μαριναρισμένο σε φρέσκο γάλα καρύδας) ψάρι μαριναρισμένο με πιπεριές και φιλέτα ψαριών πανέ. Τα φαγητά περίσσεψαν από το χθεσινό δείπνο. Οι φίλοι μας είναι πολύ κουρασμένοι, κοιμήθηκαν στις 2 το πρωί, γιατί οι καλεσμένοι τους άργησαν να φύγουν. Η Valentine μας δίνει από ένα γυάλινο μπώλ, σαν αυτά του παγωτού και ακουμπά μπροστά μας ένα θερμός -«Εδώ μέσα υπάρχει καφές ζεστός. Και στο κουτί έχει γάλα σκόνη», λέει. -«Ευχαριστώ πολύ. Κοιτάζω το μπωλ μπερδεμένη. Ο Gaston πιάνει το μπωλ του, το γεμίζει με καφέ και μετά προσθέτει ζάχαρη και γάλα από το κουτί. -«Θα μπορούσα να πάρω αυτό?», ρωτάω δείχνοντας το μοναδικό φλυτζάνι πάνω στο τραπέζι. -«Ναι φυσικά» απαντά η Valentine, μα νομίζω οτι την παραξένεψε η προτίμησή μου. Από οτι φαίνεται στα Tuamotus τον καφέ τον πίνουν σε μπωλ. Τρώω λίγο ψωμί καρύδας που είναι τέλειο. -«Καρίνα!» λέει η Βαλεντίν. «Να προσευχηθούμε πρώτα» -«Ναι φυσικά» λέω σαστισμένη. Εκείνοι χαμηλώνουν το κεφάλι, δένουν τα χέρια και λένε την προσευχή τους, ο Γκαστόν στην διάλεκτο Tuamotus και η Βαλεντίν στα γαλλικά. Αμέσως μετά ξεκινούν να τρώνε. Ο Γιώργος, δοκιμάζει το poisson cru, το βρίσκει καταπληκτικό και τελικά τρώει από όλα, πρωινό μετά το πρωινό. -«Είναι όλα υπέροχα, Valentine, η μαγειρική σου είναι κορυφαία», λέει. Μετά από λίγο έρχονται και κάθονται στο τραπέζι και άλλα μέλη της οικογένειας, ο ξάδερφος Nui, η ανηψιά Σιντονί και τα δίδυμα αγόρια της. Το πρωινό τελειώνει και το τραπέζι μαζεύεται. Το μόνο που μένει πάνω του είναι ένας αστακός, στολισμένος με λουλούδια που μοσχοβολούν. Τον παρατηρώ, το χρώμα του έχει τόνο μπλέ και είναι τέλειος. Τον ακουμπάω και προσπαθώ να καταλάβω από τί υλικό είναι φτιαγμένος. Η Βαλεντιν με βλέπει και γελά -“Είναι αληθινός ο αστακός?” ρωτάω -“Φυσικά και είναι αληθινός” -“Μα… πώς….? Τον φάγατε?”ρωτάω. Εκείνη γελά – “Όχι βέβαια. Αυτό εδώ είναι το παλιό του ρούχο, το όστρακό του. Ο αστακός αυτός ήταν μέσα στην παγίδα και ένα βράδυ που έτυχε και βρεθήκαμε εκεί με τον Γκαστόν είδαμε το καταπληκτικό θέαμα. Οι αστακοί μεγαλώνοντας, αλλάζουν την πανοπλία τους με μια πιο μεγάλη. Το μαλακό τους σώμα βγαίνει από την τρύπα που υπάρχει εδω, πίσω στην πλάτη. Μέσα στις επόμενες δυο ώρες το καινούργιο όστρακο είναι έτοιμο (shedding the shell). Συγκλονίστηκα εκείνο το βράδυ, όταν είδα πρώτη φορά το σώμα του έξω, απροστάτευτο και δεν θα το ξεχάσω ποτέ” Ακούμε την διήγηση εντυπωσιασμένοι, ακούγεται απίστευτο. Το άρτιο, τέλειο όστρακο του αστακού πάνω στο τραπέζι όμως είναι η απόλυτη απόδειξη. Αργότερα το ψάχνω στο ιντερνετ και βρίσκω οτι η διαδικασία αυτή ονομάζεται “έκδυση” (ecdysis). Όταν σηκωνόμαστε, ρωτάμε την Βαλεντίν άν μπορούμε να πάμε βόλτα προς την άλλη πλευρά του νησιού, προς το σπίτι της αδερφής της Λάιζα και δεν έχει αντίρρηση. Περπατάμε κατά μήκος της αμμουδιάς. Το νερό είναι διάφανο σαν κρύσταλλο με ένα εκτυφλωτικό τυρκουάζ χρώμα. Κάτω, εκτός από την λευκή άμμο υπάρχουν άπειρα κομμάτια σπασμένα κοράλια και υπέροχα κοχύλια. Δίπλα στην ακροθαλασσιά βρίσκονται τρία μικρά bungalows, πραγματικά κουκλίστικα. Ο Nui, ο νεαρός ξάδερφος της Βαλεντίν φυτεύει ένα λουλούδι. Μας εξηγεί οτι αυτή είναι η πανσιόν του Ζαν του ανηψιού της Βαλεντίν και δίπλα το εστιατόριο της pansion. Στην πανσιόν μένει ένα ζευγάρι νεόνυμφων από την Γαλλία. Το δωμάτιο κοστίζει περίπου 300 €, μαζί με όλα τα φαγητά για δυο άτομα. Το φαγητό είναι εκλεκτά φρέσκα ψάρια και θαλασσινά. Όπως παντού και εδώ ισχύει αυτό που λέμε με τον Γιώργο, οτι μόνο οι πολύ πλούσιοι και οι ιστιοπλόοι βλέπουν τα ονειρεμένα μέρη του πλανήτη. 16.00 Νωρίς το απόγευμα ξαναπηγαίνουμε στην καλύβα, δίνουμε στην Βαλεντίν δυο μπουκάλια εκλεκτό ρούμι από την Martinique και τα ανταλλάσουμε με μερικά μαύρα μαργαριτάρια από την φάρμα τους. Απίθανο! Στο σπιτάκι τώρα έχουν μαζευτεί φίλοι και οικογένεια. Ο Γκαστόν κερνά ρούμι. Η Βαλεντίν παίρνει το γιουκαλίλι της, ο ξάδερφός τους μια κιθάρα. Ο Γκαστόν παίζει μπάσο με ένα απίθανο όργανο – ιδιοκατασκευή, φτιαγμένο από έναν μεγάλο κουβά γυρισμένο ανάποδα, ένα κοντό ξύλινο κοντάρι και μια χορδή από χοντρή πετονιά! Παίζουν και τραγουδούν για ώρα όμορφους, χαρούμενους σκοπούς των Tuamotus και είναι όλοι τους καταπληκτικοί. Παρακολουθούμε μαγεμένοι μέχρι που σταματούν. Φεύγοντας πήραμε μαζί τις μελωδίες, και τις ακούμε κάθε μέρα. Είμαστε πολύ τυχεροί που βρεθήκαμε σήμερα εδώ και το ζήσαμε αυτό. Παρασκευή 18 Αυγούστου Ο Umo- Umo 06.30 Ξυπνάω λίγο πριν ξημερώσει. Σκούρα σύνννεφα στα ανατολικά κρύβουν τον ήλιο που ανατέλλει. Φυσάει πολύ και σήμερα. Είμαστε το μοναδικό σκάφος στο αγγυροβόλιο Amyot. Τέλεια! 12.00 Φοράμε τις κοντές στολές από neopren, βατραχοπέδιλα και μάσκες και μπαίνουμε στο νερό. Η θερμοκρασία του νερού είναι 25°, αρκετά πιο δροσερό από τις Μαρκίζες. Κάθε τόσο ένας καρχαρίας black tip περνάει από κάτω μας. Φτάνουμε πιο ρηχά και κολυμπάμε ανάμεσα στα κοράλια. Το νερό είναι διάφανο σαν κρύσταλλο. Τα κοράλια έχουν ελάχιστο bleeching και πάνω τους είναι ενσωματωμένα υπέροχα όστρακα με δαντελωτό στόμιο. Τα ψάρια είναι αμέτρητα, ένα θέαμα ονειρεμένο. Μετά από αρκετή ώρα το ρεύμα αλλάζει και αρχίζει να μας σπρώχνει προς τον ύφαλο. Το κολύμπι πίσω στο Φιλίζι ήταν ένας μικρός άθλος. 15.00 Βγαίνουμε στο νησί και πάμε στης Βαλεντίν. Έχουμε πάρει μαζί για να της δώσουμε άδεια γυάλινα βαζάκια από τρόφιμα, που της χρειάζονται (τα καθαρίζω και τα μαζεύω πάντα, έχω κόλλημα). Την βρίσκουμε μόνη να ταχτοποιεί. Η καλύβα πάνω στην θάλασσα λάμπει από καθαριότητα. -«Κοίταξτε, έχει έρθει το μωρό μου» λέει δείχνοντας το παράθυρο. Πάνω στο περβάζι είναι καθισμένο ένα μεγάλο frigate bird – ένα πουλί φρεγάτα! Οι φρεγάτες είναι άγρια πουλιά, ποτέ δεν είδαμε καμιά από τόσο κοντά. -«Αυτός είναι ο Umo-Umo, τον βρήκα νεογέννητο και μεγάλωσε κοντά μου». Ο Umo-umo αρχίζει να κράζει με στριγγιά φωνή. -«Περίμενε! Περίμενε!’, του λέει η Βαλεντίν γλυκά, μα εκείνος συνεχίζει. Εκείνη παίρνει ένα σχοινάκι και μαζεύει τα φοινικόφυλλα που στολίζουν το παράθυρο. Όταν τελειώνει ο Umo –umo σταματά την …γκρίνια -«Τα φύλλα τον ενοχλούν» , εξηγεί. Εκείνη την στιγμή μπαίνει μέσα ο Γκαστόν. Στο χέρι κρατά ένα φιλέτο ψαριού που το δίνει στο πουλί. Ο Umo – Umo απλώνει τα φτερά του, μακραίνει τον λαιμό του σκύβοντας μπροστά και ανοίγει το ράμφος του. Παίρνει απαλά το ψάρι από το χέρι του Γκαστόν και το καταπίνει με μιας. Μετά αρχίζει να κράζει, ζητά κι άλλο. Ο Γκαστόν του φέρνει μερικά κομμάτια ακόμη, ο Umo- Umo είναι ομολογουμένως λαίμαργος. -«Φυσάει πολύ αυτές τις ημέρες και δεν μπορεί να ψαρέψει», τον δικαιολογεί η Βαλεντίν Ο Umo-Umo στέκεται στο παράθυρο ακίνητος, σαν ζωγραφιά. Ξαφνικά, τα φτερά στο κεφάλι του σηκώνονται και αρχίζει να τρέμει. -«Το ψάρι που έφαγε ήταν παγωμένο…» Ταλαίπωρε Umo-Umo. Σάββατο 19 Αυγούστου Σήμερα είναι τέταρτη ημέρα με δυνατό άνεμο. Και όσο πιο πολύ φυσάει τόσο το ιντερνετ εξαφανίζεται. Είμαστε αποκλεισμένοι και απομονωμένοι στον μικρό μας παράδεισο. Ωραία, ευκαιρία για λίγη δουλειά. Ετοιμάζω δυο ταινίες, ο καλύτερος τρόπος για αρχειοθέτηση των αναμνήσεων. Η μια περιέχει τα βίντεο απο το φεστιβάλ της Nuku Hiva και δεύτερη αυτά από την γιορτή των παιδιών στο χωριό Hapatoni. Σήμερα το απόγευμα είμαστε καλεσμένοι στα γεννέθλια των δίδυμων αγοριών, των παιδιών της όμορφης Σιντονί. 17.00 Βγαίνουμε με το βαρκάκι και φτάνουμε στην πανσιόν, πάλι μούσκεμα από το κύμα. Όλοι είναι μαζεμένοι εκεί και βοηθούν στις ετοιμασίες. Δίνουμε στην Λάιζα το δικό μας κέρασμα για την παιδική γιορτή, ένα τεράστιο πλαστικό food container γεμάτο με φρέσκο ζεστό ακόμη pop corn. Η Λάιζα, ο άνδρας της και η Σιντονί ετοιμάζουν τα φαγητά. Έχουν σφάξει ένα γουρούνι, έχουν τοποθετήσει μαριναρισμένα κομμάτια κρέατος πάνω σε κομμάτια bamboo και τα πλέκουν μέσα σε φύλλα από palmier (κοκκοφοίνικα). Το ίδιο πλέξιμο κάνουν και για το breadfruit και για το popoe. Όταν όλα είναι έτοιμα, τα τοποθετούν μέσα σε βαθιές ξύλινες πιατέλες. Παίρνουμε όλοι τα φαγητά και τα πάμε πίσω από το σπίτι. Εκεί, ανάμεσα στα δέντρα, έχουν σκάψει στην άμμο έναν λάκκο, γύρω στα 2 τμ. Στον πάτο του λάκκου αχνίζουν καυτά βότσαλα πάνω σε καρβουνιασμένα ξύλα. Οι άντρες, στρώνουν πάνω στα βότσαλα ένα στρώμα από bamboo. Πάνω στα bamboo τοποθετούν με τάξη όλα τα φαγητά, κρέατα, breadfruit κλπ, και μαζί δυο γουρουνοκεφαλές (έσφαξαν άλλο ένα γουρούνι προχτές). Όταν όλα είναι έτοιμα, σκεπάζουν τον λάκκο πρώτα με φοινικόφυλλα, και μετά με κλαδιά κάποιου άλλου δέντρου με πλατιά φύλλα. Κατόπιν, καλύπτουν τα φύλλα με άδεια σακκιά από λινάτσα (του copra) και τέλος ρίχνουν από πάνω άμμο. Έχω ενθουσιαστεί που τα βλέπω όλα αυτά, είναι σαν να ζωντανεύουν μπροστά μας όσα διαβάσαμε στο βιβλίο Typee- A peek in Polynesian Life του Herman Melvil, που περιέγραφε την ζωή των Πολυνήσιων πριν από 200 χρόνια! Οσα συμβαίνουν τα κινηματογραφεί ένα τηλεοπτικό συνεργείο τριών ατόμων από το γαλλικό κανάλι Thalassa. Ετοιμάζουν ένα ντοκυμαντέρ για την Γαλλική Πολυνησία. Στο Toau, κεντρικό πρόσωπο του ντοκυμαντέρ είναι ο Jean, ο ανηψιός της Βαλεντίν και ιδιοκτήτης της πανσιόν. Τα φαγητά μένουν θαμένα μέσα στην άμμο και όλοι επιστρέφουμε και καθόμαστε στην ακροθαλασσιά. Η παρέα πιάνει τα όργανα και για τις επόμενες τρεις ώρες, ώσπου να ψηθούν τα φαγητά παίζουν και τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια. Η Λάιζα και η Σιντονί παίρνουν από δυο κουτάλια στο χέρι και κρατούν τον ρυθμό με μια τεχνική απίθανη, που θυμίζει κλακέτες. 21.00 Τα φαγητά είναι έτοιμα και πηγαίνουμε όλοι πίσω στον λάκκο. Η Λάιζα και ο άνδρας της βγάζουν προσεκτικά την άμμο με τα φτυάρια. Τα σακιά και τα φύλλα βγαίνουν και το αχνιστό φαγητό αποκαλύπτεται κάτω από το φώς των φακών, μέσα στο σκοτάδι. Οι άνδρες πιάνουν με τα γυμνά χέρια τους τα καυτά φαγητά και τα βάζουν στις πιατέλες. -“Η μυρωδιά είναι συγκλονιστική”, λέει ο Γιώργος. Εγώ τραβάω βίντεο και προσπαθώ να αποφύγω τον καπνό. Μετά από λίγη ώρα το μεγάλο τραπέζι είναι στρωμένο και καθόμαστε όλοι. Ο Γιώργος δοκιμάζει τα φαγητά που από ότι λέει είναι όλα θεσπέσια. Εγώ τρώω ένα υπέροχο πιάτο, από ζυμωμένα και ψημένα φρούτα, παπάγια, ανανά και μανιόκ μέσα σε γάλα καρύδας. Και κρατιέμαι να μην το τελειώσω όλο μόνη μου. Η μουσική και το τραγούδι συνεχίζονται, και κρατούν μέχρι αργά. Η οικογένεια αυτή είναι τόσο αγαπημένη και η γλύκα στην ατμόσφαιρα είναι μεταδοτική. Απίστευτη βραδιά, πραγματικά. Κυριακή 20 Αυγούστου. 10.00 Βγαίνουμε έξω στο νησί, να χαιρετήσουμε. Σήμερα φεύγουν τα δίδυμα και η μητέρα τους Σιντονί για την Fakarava. Από εκεί τα δωδεκάχρονα παιδιά θα φύγουν μόνα με αεροπλάνο για την Rangiroa, την μεγαλύτερη ατόλη των Tuamotus, όπου βρίσκεται το γυμνάσιο και το λύκειο με οικοτροφείο. Δίνουμε στα παιδιά ένα frizbee που βρήκαμε στο Φιλίζι και αυτά αρχίζουν αμέσως το παιχνίδι, όμως η ατμόσφαιρα είναι βαριά γιατί τα παιδιά θα λείψουν για 4 μήνες. Προχωρούμε όλοι στην προβλήτα. Οι αγκαλιές είναι σφιχτές και οι δυο γιαγιάδες κλαίνε. Όταν το ταχύπλοο αναχωρεί η Βαλεντίν μας καλεί στο εκκλησάκι για την κυριακάτικη λειτουργία. Εκείνη την στιγμή, ,παίνει στο αγγυροβόλιο ένα μεγάλο καταμαράν, που φαίνεται charter. Μετά από λίγο δένει στον ντόκο το φουσκωτό τους, και έρχεται ο skιpper του catamaran μαζί με την παρέα που το έχουν νοικιάσει. Ο skipper ονομάζεται Jerome και δουλεύει στα Tuamotus και τα Society Islands (Tahiti, Moorea κλπ) 17 χρόνια. Πιάνουμε κουβέντα μαζί του και μας προτείνει κάποια αγγυροβόλια στα Tuamotus. Ο Γιώργος προσπαθεί να μάθει περισσότερες πληροφορίες για τα περάσματα, την ώρα του slack water δηλαδή που το ρεύμα είναι ελάχιστο. Ο Ζερομ όμως μας τα λέει πολύ μπερδεμένα. Ίσως είναι και η δυσκολία της γλώσσας… 11.30 Στο εκκλησάκι είμαστε έξι, ο Γκαστόν, η Βαλεντίν, το νεόνυμφο ζευγάρι και εμείς. Μας δίνουν από μια βίβλο στα αγγλικά και τα γαλλικά και ένα χαρτί με ψαλμούς. Η Βαλεντίν πιστεύει βαθιά στον θεό, και προσεύχεται καθημερινά. Καθώς δεν υπάρχει ιερέας την λειτουργία την κάνει εκείνη. Τους ψαλμούς τους τραγουδούν και τους συνοδεύουν παίζοντας γιουκαλίλι. Εμείς οι υπόλοιποι τραγουδούμε όσο μπορούμε. Μετά η Βαλεντίν κάνει κήρυγμα. Δεν τα καταλαβαίνω όλα όσα λέει, αλλά ένα είναι σίγουρο, η πίστη της είναι μεγάλη και το χιούμορ της επίσης. Δευτέρα 22 Αυγούστου 2017 – Καρχαρίες – Αποχαιρετισμός Φυσάει νοτιοανατολικός και σήμερα αλλά ο Γιώργος πήρε το δελτίο καιρού με το iridium και είδε οτι αύριο ο άνεμος θα πέσει οπότε μπορούμε να φύγουμε για την ατόλη Fakarava που βρίσκεται στα ανατολικά τοu Toau. 11.00 Ετοιμαζόμαστε και πάμε για snorkeling, με στολή νεοπρέν, μάσκες και βατραχοπέδιλα. Η ημέρα είναι ηλιόλουστη σήμερα και το φώς μέσα στο νερό υπέροχο. Το βάθος από κάτω από το Φιλίζι είναι 8 μέτρα και στον τεράστιο βράχο που βρίσκεται πολύ κοντά από κάτω κατοικούν 3-4 τεράστιοι ροφοί. Κάνουμε βαθιά βουτιά και τους χαιρετάμε, όπως κάθε μέρα. Μετά αποφασίζουμε να πάμε προς μια μεριά που δεν έχουμε ξαναπάει και μετά από λίγο μπροστά μας βρίσκεται το πλαστικό πλέγμα της παγίδας ψαριών. Στεκόμαστε και ξαφνικά βλέπουμε να κολυμπούν μέσα τέσσερις καρχαρίες, οι τρεις black tip και ένας white tip. Μαζί τους μέσα στην παγίδα κολυμπούν και άλλα πολλά ψάρια, παπαγαλόψαρα (parot fish), Napoleon fish κλπ. Οι καρχαρίες τριγυρνούν στον σχετικά μικρό χώρο της παγίδας σαν φυλακισμένοι, ο ένας μάλιστα έχει τραυματιστεί στο ρύγχος του, προφανώς χτύπησε προσπαθώντας να ξεφύγει. Το θέαμα είναι εντυπωσιακό και πάρα πολύ λυπηρό. Σκέφτομαι οτι αν μείνουν εκεί μέσα, θα εξαντληθούν και θα πεθάνουν. Γιατί τα ψάρια αυτά χρειάζονται χώρο να κινηθούν για να αναπνεύσουν. Πριν προλάβουμε να απομακρυνθούμε από την ψαρο – παγίδα, ακούμε ήχο μηχανής. Εχει έρθει ο Γκαστόν μαζί με κάποιον άλλο. Πλησιάζουμε και βλέπουμε τον Γκαστόν να βουτά μέσα στην παγίδα. -«Μα, τί κάνει ο τρελλός?» λέμε με μια φωνή Ο Γκαστόν παλεύει να πιάσει τον καρχαρία, με τα χέρια του, μα το ψάρι χτυπιέται και ξεφεύγει. Τελικά πιάνει τον πρώτο και τον πετάει έξω από την παγίδα.. Μετά πιάνει τον δεύτερο, τον τρίτο και τους ελευθερώνει όλους. Εμείς από την μια χαιρόμαστε πολύ για τα ψάρια που ελευθερώθηκαν από την άλλη έχουμε τον νου μας να δούμε προς τα πού πάνε οι καρχαρίες. Σαν να μην τρέχει τίποτα, ο Γκαστόν ανεβαίνει πάλι στην παλιά ξύλινη βάρκα και επιστρέφει στην καλύβα πάνω στην θάλασσα. Συνεχίζουμε το κολύμπι. Εδώ είναι σίγουρα το ωραιότερο μέρος που βρεθήκαμε στην ζωή μας, underwater. 13.00 Παίρνουμε μαζί μικρά αποχαιρετιστήρια δώρα για την οικογένεια και πηγαίνουμε έξω, στο νησί. Σταματάμε στο σπίτι της Λάιζα και του Ζαν, τους ευχαριστούμε για την υπέροχη φιλοξενία. Δίνουμε στην Λάιζα ένα μικρό μπουκάλι άρωμα και μια σακούλα με λεμόνια από τις Μαρκίζες. Η χαρά της για τα λεμόνια είναι τόση, που δείχνει την σακούλα σε όλους. Ότι χρειάζεται ο άνθρωπος και ότι του λείπει, αυτό έχει την μεγαλύτερη αξία σε αυτά τα μέρη. Αποχαιρετούμε την Λάιζα -‘Αύριο το πρωί φεύγουμε για την Fakarava. Ισως όμως ξαναγυρίσουμε σε δυο εβδομάδες. Αν ο καιρός το επιτρέψει” -“Και εμεις εκεί μένουμε, παιδιά, στην Fakarava. Έχουμε ένα εστιατόριο σαν της Βαλεντίν στην περιοχή Hirifa. Είναι πολύ καλό αγκυροβόλιο, να μας έρθετε”, λέει η Λάιζα. Η Βαλεντίν βρίσκεται μόνη στην όμορφη καλύβα πάνω στην θάλασσα. Ο ήλιος έχει πια χαμηλώσει στον ορίζοντα, και μπαίνει από το παράθυρο, δίνοντας υπέροχο φώς στις σημαίες και τα κοχύλια των μαργαριταριών που στολίζουν τουν τοίχο. Την αγκαλιάζουμε και την αποχαιρετούμε. Μας λέει να γράψουμε κάτι στο “Βιβλίο των Επισκεπτών”, έτσι σαν ανάμνηση. Πιάνω το στυλό και κάτι γράφω, μα δεν μπορώ να εκφράσω όσα νιώθω για την υπέροχη, γλυκιά, γοητευτική και γενναιόδωρη γυναίκα. Είμαι συγκινημένη μα ξαφνικά θυμάμαι και αρχίζω να της λέω με έμφαση για τον Γκαστόn, που ελευθέρωσε τους καρχαρίες και για το απίστευτο θάρρος toy. Η Βαλεντίν ακούει χαμογελαστή. -“Μα γιατί σου κάνει εντύπωση αυτό που έκανε? Το έχω κάνει κι εγώ πάρα πολλές φορές” -“Πιάνεις και εσύ καρχαρίες με τα χέρια σου?” -“Φυσικά. Γιατί όχι?” -“Δεν τους φοβάσαι?” -“Γιατί να τους φοβηθώ? Αυτοί φοβούνται εμάς γιατί ξέρουν πως εμείς είμαστε τα αφεντικά! Εκτός βέβαια από τον great white. Αλλά εδώ δεν έχουμε ”, λέει γελώντας. Προχωράει προς το τραπέζι και παίρνει ένα κλαδί με μερικές μπανάνες, άγουρες ακόμη. -“ Πάρτε, για το ταξίδι σας. Τίς έκοψα πριν λίγο από το δέντρο. Οι μπανάνες είναι πολύ θρεπτικές για τους χορτοφάγους…” Αγκαλιαζομαστε ξανά. Αυτή είναι η Βαλεντίν!